Cırcır böceği ile karınca hikayesine inanmıyorum artık, ev-araba parası biriktirmek için gece gündüz çalışıp, sonra o arabaya binip işe gitmenin ve o eve saat 10’da gelip sabah 8’de çıkmanın gerçekliğine inanmıyorum. Salak karınca gibi bütün kışı kabuğumda geçirmeye de inanmıyorum. Yarını garantiye alacağıma bavulsuz mavulsuz çekip gitmek istiyorum. İki kuruş para biriktirip Olimpos’a giden arkadaşlarıma katılmak istiyorum. Bu yaşta ağır yük kaldırıp belimi incitmek ağır gelmeye başladı galiba. Hep bitecek diye yenisini eklediğim işlerin hobiden çıkıp beni yuttuğunu hissediyorum artık, görüyorum, inciniyorum.

O yüzden bu son ay. Bitti bundan sonra. Bavul mavul da yok. Yeter.